Een zak chips die in 1 keer leeg is. Een reep chocolade waarvan je na 1 blokje toch de hele verpakking opeet. Of die onweerstaanbare drang naar pizza, koekjes of fastfood zelfs wanneer je eigenlijk geen honger hebt. Is dat gewoon een gebrek aan wilskracht of zit er meer achter? Steeds meer wetenschappers denken dat sommige ultrabewerkte voedingsmiddelen eigenschappen hebben die lijken op die van verslavende middelen. Toch benadrukken experts dat het onderwerp genuanceerd moet worden bekeken. Niet elk ultrabewerkt voedingsmiddel is verslavend en niet iedereen ontwikkelt dezelfde gevoeligheid.

Ontbijtgranen die knisperen, frisdranken in alle kleuren van de regenboog, kant-en-klare sauzen, nuggets, koekjes en repen 'met smaak van'. Loop door eender welke supermarkt en je ziet het meteen, een groot stuk van onze voeding is geen kokstafel meer maar een chemielokaal. Die voeding noemen wetenschappers ultrabewerkt: producten die grotendeels bestaan uit geraffineerde ingrediënten en additieven die je thuis nooit in je keukenkast vindt. Onderzoekers schatten dat in veel landen meer dan de helft van onze dagelijkse calorieën uit dat soort producten komt. Lang was de boodschap vooral: “daar word je dik van.” Intussen is het verhaal veel breder en raakt het rechtstreeks aan ons diepste binnen, onze darmen.