Het waddengebied is met zijn rijke natuur een plek die op veel bucketlists staat. Door eb en vloed zijn de eilanden voortdurend in beweging, waardoor een mozaïek van landschappen ontstaat, dat bruist van leven. Die weelderige biodiversiteit doet vermoeden dat de eilandgroep ook op culinair vlak enkele verrassende specialiteiten in petto heeft.
Op uitgenodigd van Visit Wadden trokken we op culinaire ontdekkingstocht door het eiland. Tijdens de ‘Smaakverkenners Tour’ verkenden we meer dan enkel smaken. We exploreerden de geschiedenis, genoten van de gastvrijheid en lieten ons meevoeren door de onmiskenbaar prachtige natuur. In dit artikel nemen we jullie mee op deze proefreis door Vlieland.
Kinderlijke spanning
Bij VVV Vlieland, de toeristische dienst, krijgen we een box mee, vormgegeven als een gigantische boek met doosjes die we onderweg mogen openen. Alleen al het vasthouden ervan geeft een kinderlijke spanning: Wat zit er in de doosjes? En waar zal de route ons naartoe leiden?
“Hoe leuk!”, denk ik al bij het vertrek. “Het eiland leren kennen aan de hand van een wandeling en dan af en toe eens opladen met een hapje en een drankje. Twee van mijn favoriete activiteiten in een leuk spel gegoten!"
Taart en koffie
We starten onze wandeling in de pittoreske dorpstraat van Oost-Vlieland. Vlak voor onze eerste smaakstop komen we een beeld van de dorpsgeit tegen, een knipoog naar de bijnaam van de eilandbewoners. Vroeger had iedere bewoner van het eiland een eigen geit, die hen voorzag van melk en kaas. Ook vandaag grazen er in het Bokkendal, waar we later op de dag nog zullen passeren, nog geiten rond.
Bij eetcafé 't Praethuys, deel van het gezellige familiehotel de Wadden, mogen we ons eerste doosje openen. We worden warm onthaald. Onze voucher ruilen we in voor een taartje met een cappuccino. Beter kan het niet worden op deze regenachtige novemberdag. Het knusse café is al ingekleed met kerstversiering, wat het doet voelen alsof we in een kerstfilm terecht gekomen zijn. Als ik niet had geweten dat er nog leuke stops zaten aan te komen, zou ik hier gerust nog een paar uur langer gebleven zijn.
Wanneer we toch de moed hebben gevonden om onze wandelschoenen terug aan te trekken, stappen we opnieuw de Dorpsstraat in. De gezellige, bijna magische sfeer van het café, heerst ook in de straat. We lopen langs winkeltjes zoals De Coupure, waar strandartikelen, souvenirs en eilandproducten van lokale vruchten zoals de bekende Vlielandse veenbessen te koop zijn. De heerlijke geur van vers brood uit bakkerij Westers en verse pannenkoeken en poffertjes uit pannenkoekenhuis Lickebaert hangen in de lucht.
Tussen de gevels duiken de gloppen op, de smalle karakteristieke steegjes die het dorp zo intiem maken. Maar wat het nog intiemer maakt, is de oprechte glimlach en hartelijke begroeting die we krijgen van de mensen die we onderweg passeren.
© Amelie Pede
Schuilen voor de regen in de kaasbunker
We laten het dorp achter ons en trekken dieper de natuur in. Bij de vuurtoren worden we uitgenodigd om een leuke foto te maken. Die uitdaging gaan we niet uit de weg!
Vlakbij de vuurtoren ligt een waterbunker die is omgetoverd tot kaasbunker, een begrip dat tot de verbeelding spreekt. Diep onder de grond, in de oude bunker, rijpen verschillende Vlielander kazen. We komen net op tijd aan om te schuilen voor een regenbui en even op te warmen bij de houtkachel. We worden verwend met een kaasplankje: het hoogtepunt is de zeewierkaas, een kaas waar de smaak van de Waddenzee doorstroomt. Even later mogen we dieper de bunker in en krijgen we een kleine rondleiding. We krijgen uitleg over hoe de kazen worden gemaakt. Wat me opvalt is het vele werk dat in het verzorgen van de kazen kruipt. Ook verbaast het me hoe verschillende soorten kazen verschillende klimaten nodig hebben. Dat is de reden waarom de bunker een ideale rustplaats voor de kazen is: er heerst een speciaal klimaat met weinig temperatuurschommelingen waardoor deze makkelijk te regelen zijn. Bovendien hangt er een hoge luchtvochtigheid, die erg geschikt is voor het rijpen van de kazen. Zeker voor de blauwschimmel is dit een enorm dankbare omgeving: de kaasmeesters prikken er zelfs gaatjes in opdat het vocht goed kan binnensijpelen.
In de shop zijn er naast kazen nog andere producten te koop waar ik niet aan kan weerstaan. Zo neem ik buiten een kaas met zoete kruidnagel, ook nog een potje mosterd met Vlielands zeewier mee. Hoe lekker zou het zijn om hier soep van te maken? In mijn hoofd borrelen al tal van receptideeën.
Duin, bier en beleving
Vanaf de kaasbunker wandelen we het Bokkendal in, een stil stukje Vlieland waar het drinkwater van het eiland gewonnen wordt en waar de geiten vrij rondlopen. In onze box zit een doosje met een geit op, eigenlijk om pas later te openen, maar ik ben zo benieuwd dat ik al even gluur. In het doosje zitten geitenkeutels, niet de echte soort gelukkig, maar de typische Vlielandse snoepjes met een dropachtige vulling.
De tocht brengt ons verder langs de serene Torenvijver, glinsterend tussen de bossen, voordat we aankomen bij De Brassery waar een lunch met lokale ingrediënten op ons wacht. Veel tijd om te tafelen hebben we jammer genoeg niet want onze route lonkt.
Langs het strand maken we een idyllische avondwandeling richting Fortuna Vlieland. Fortuna Vlieland is een brouwerij maar het is ook zoveel meer dan dat: er is een expositiezaal, een filmzaal, een kapel en een speciale ruimte om de bieren te proeven met uitzicht op de oogstgrond. Binnen geven de houten elementen de architecturale parel een bijna sacrale sfeer, niet helemaal gek voor een brouwerij met een eigen kapel.
Naast hun ambachtelijke bieren maken de brouwers hier ook bruiswater, gebrouwen uit hun eigen energiebron, waardoor zelfs een gewoon glas bruiswater een afspiegeling van de puurheid van het eiland is. In de bieren zijn de smaken van het eiland nog prominenter aanwezig: de duindoorn, veenbessen, rozenbottel en duizendblad, die in de buurt groeien worden gebruikt als smaakmakers. Zo is elk slok van het bier ook een slok van het eiland zelf.
Amelie Pede
Vlieland smaakt naar meer
Bij het einde van de tocht, wanneer de zon al achter de duinen is gezakt, en wij warm in hotel Zeezicht, onze laatste voucher inruilen voor een borrelplank en een glas wijn, beseffen we hoe het eiland zijn karakter aan ons heeft getoond: in zijn smaken, zijn ontmoetingen en zijn ruige maar toch serene natuur.
De Smaakverkenners Tour blijkt meer dan enkel een culinaire wandeling: het is een manier om het verhaal van het eiland niet enkel te lezen maar ook écht te ervaren, stap voor stap en hap voor hap met als gids het eiland zelf. De hartelijke mensen die je onderweg ontmoet, de unieke natuur die voortdurend van decor verandert en de smaken die rechtstreeks uit het landschap lijken te komen, maken van Vlieland een sprookjesachtige beleefwereld: puur en verrassend. Vlieland smaakt ongetwijfeld naar meer!
