Fine dining, vol-au-vent of een puntzak friet: Valentine Besard laat zich graag verrassen aan tafel, zolang het gerecht vooral oprecht lekker is. Haar culinaire smaak groeide niet thuis, maar onderweg.
Valentine Besard heeft geen klassieke culinaire opvoeding achter de rug. Thuis werd er weinig gekookt en als kind kreeg ze opvallend veel vrijheid in wat er op haar bord kwam. Taart als ontbijt, lunch én avondmaal? Het kon bij wijze van spreken. Vandaag is eten wel een belangrijk onderdeel van haar leven, mede dankzij haar werk en de vele gelegenheden waarbij ze aanschuift in restaurants, op evenementen en bij culinaire hotspots.
Die ervaringen hebben haar smaakpalet stap voor stap verruimd. Besard omschrijft zichzelf als iemand die vroeger behoorlijk kieskeurig at. Door vaker nieuwe gerechten voorgeschoteld te krijgen, leerde ze gaandeweg meer smaken kennen. Niet via een kookopleiding of uren achter het fornuis, maar door simpelweg vaker op evenementen te komen.
Verfijning mag, ingewikkeldheid hoeft niet
Fine dining kan Besard zeker bekoren, maar ze zoekt geen technische hoogstandjes om het hoogstandje zelf. Een verfijnd menu is welkom wanneer de smaken kloppen, al geniet ze even graag van een herkenbare Belgische klassieker zoals vol-au-vent. Voor haar ligt de grens bij gerechten die vooral door hun ingewikkelde opbouw moeten imponeren, met een lange uitleg over schuimen van, elementen geserveerd op bedjes en andere obscure componenten.
Die voorkeur sluit aan bij een bredere beweging in de gastronomie: gasten verwachten vakmanschap en kwaliteit, maar willen ook comfort, helderheid en plezier op het bord. Een gerecht mag verrassen, zolang het niet vervreemdt. Smaak blijft de doorslaggevende factor.
Ook de omgeving telt mee
Bij een restaurantbezoek kijkt Besard niet alleen naar de kaart. De locatie en sfeer wegen evenzeer door. Haar favoriete adressen vormen dan ook een gevarieerd lijstje, met Bachtekerke, Restaurant Nenuphar, Charl’s in Knokke en ’t Wit Kasteel in Kortrijk. Voor een drankje noemt ze Moodis in Kortrijk als vaste waarde.
De rode draad is duidelijk: een plek moet goed aanvoelen én goed smaken. Dat kan in een elegant restaurant, maar net zo goed aan een eenvoudige frituurtoog. Want als er één gerecht is waar Besard zonder aarzeling voor kiest, dan zijn het Belgische frieten.
Van bessen tot een mislukte koek
Zelf staat ze voorlopig niet dagelijks uitgebreid in de keuken. Haar grootste keukenincident bleef beperkt tot een koek die de microgolfoven niet helemaal overleefde. In haar voorraadkast liggen wel geregeld bessen: een makkelijk tussendoortje dat ze waardeert om zijn frisse smaak en natuurlijke antioxidanten.
Besards culinaire parcours bewijst dat smaak zich niet noodzakelijk aan de keukentafel van thuis vormt. Soms begint het met een puntzak friet, groeit het via nieuwe ervaringen en eindigt het bij een eenvoudige overtuiging: lekker eten hoeft niet complex te zijn. Welke Belgische klassieker krijgt volgens jou te weinig gastronomische aandacht?