We kennen Goedele Liekens als iemand die zelden rond de pot draait. Ook wanneer het over eten gaat blijkt dat niet anders. Verwacht geen eindeloze diners, ingewikkelde bereidingen of borden vol schuimpjes. Goedele houdt van eten dat herkenbaar is, van groenten die nog naar groenten smaken en van restaurants waar je vooral graag lang blijft zitten. Tussen een overvolle agenda, een zwak voor melocakes en herinneringen aan de moestuin van haar ouders door vertelt ze over haar culinaire leven.
“Ik eet graag, maar waar halen mensen de tijd vandaan?”
Wie verwacht dat Goedele Liekens na een drukke werkdag uitgebreid staat te kokkerellen heeft het mis. Ze houdt van eten, absoluut, maar tijd is vaak haar grootste tegenstander. “Ik snap niet hoe mensen daar tijd voor kunnen vinden.” vertelt ze. Wanneer ze rond zeven of half acht thuiskomt moet er niet alleen nog gekookt worden maar zou ze voordien ook boodschappen moeten hebben gedaan. “Dan zou je nog moeten beginnen kokkerellen. Really?”
Vroeger was de microgolfoven daardoor al eens een snelle oplossing. Vandaag probeert ze dat wat vaker te vermijden. Wat ze wel geregeld maakt is verse soep. Ook omdat haar jongste dochter nog thuis woont. “Dat is een extra motivatie om voor haar natuurlijk ook iets gezonds te doen.” En wanneer er toch gekookt wordt? Dan is kip nooit ver weg. “Ik eet ontzettend veel kip. Kippenbillen, kippendijfilets. Als ik iets klaarmaak is het vaak dat.”
De smaak van vroeger, snijbonen en tomaten uit eigen serre
Wanneer Goedele over haar jeugd begint te vertellen verandert eten plots in herinnering. Haar moeder was huismoeder en kookte met groenten uit de tuin. Niet volgens een zorgvuldig samengesteld weekmenu maar simpelweg volgens wat het seizoen opleverde. Was het tijd voor snijbonen dan kwamen er snijbonen op tafel. En dat soms dagenlang. “Nu besef je achteraf, wow, hoe lekker waren die eigenlijk?”
Vooral de tomaten van haar vader zijn haar bijgebleven. Na de oliecrisis werden in de Druivenstreek oude serres afgebroken. Haar vader en enkele nonkels haalden er eentje weg en bouwden die opnieuw op in de tuin. Daar kweekte hij onder meer tomaten. Die smaak zoekt Goedele vandaag nog altijd. Zelfs duurdere tomaten komen volgens haar zelden in de buurt. Onlangs proefde ze opnieuw tomaten van een buurman die zelf kweekt. “Die hadden weer diezelfde lekkere smaak als die van papa.”
Lokaal eten klinkt mooi, tot je het ook echt moet doen
Die jeugdherinneringen verklaren wellicht waarom Goedele vandaag opnieuw meer interesse heeft in lokaal en seizoensgebonden eten. Ze denkt eraan een abonnement te nemen bij een lokale groenteteler zodat verse producten rechtstreeks tot bij haar komen. Dat is deels praktisch, met haar agenda lukt zelf gaan oogsten nauwelijks, maar er zit ook overtuiging achter. Volgens haar praten we gemakkelijk over lokaal eten en korte keten maar vergeten we soms dat de mensen die die groenten kweken daar ook hun brood mee moeten verdienen.
“Wij pleiten allemaal een beetje voor volgens het seizoen eten en lokaal maar je moet die mensen ook vinden. En uiteindelijk moeten die er ook iets aan verdienen.” Het klinkt bijna als een kleine culinaire levensles. Goede bedoelingen zijn pas waardevol wanneer we er ook effectief naar handelen.
Geen schuimpjes, geen streepjes, gewoon goed eten
Vraag Goedele te kiezen tussen een uitgesponnen gastronomisch menu en een bord dat meteen duidelijk maakt wat je eet en haar voorkeur is snel duidelijk. “Ik hou van een heel eerlijke, duidelijke keuken. Dat je ziet wat wat is?” Ze kan absoluut genieten van een bijzonder gastronomisch restaurant maar hoeft het niet voortdurend. Zeker niet wanneer een gerecht verstrikt raakt in omschrijvingen van bedjes, moesjes, toefjes en streepjes. “Echt waar, laat me gerust,” lacht ze.
Wat voor haar minstens even belangrijk is als de kwaliteit van de keuken is de sfeer. “Ik zal kiezen voor een leuker, gezelliger restaurant waar het eten iets minder goed is dan voor een toprestaurant waar ik mij niet goed voel.” En dan is er nog 1 vaak onderschat ingrediënt namelijk de akoestiek. Een restaurant waar niemand elkaar kan verstaan verliest bij haar meteen punten. “In Brussel heb je zoveel goede restaurants waar ze niets aan hun akoestiek doen. Dan kun je gewoon niet praten.”
Streetfood in Thailand, groenten in Armenië
Ook reizen hebben Goedele’s smaak mee gevormd. Thailand noemt ze meteen wanneer we vragen welke keuken indruk heeft gemaakt. Niet noodzakelijk de grote restaurants wel de streetfood. “Bij elk stalletje heb je daar echt lekker eten. Veel kruiden, veel smaak, maar toch licht.”
Ook Armenië bleef hangen maar om een heel andere reden en dat zijn de groenten. Daar kreeg ze bij bijna elke maaltijd grote schotels met verse groenten op tafel. En opnieuw kwam die smaak van vroeger boven. “Die smaken alsof ze echt uit hun eigen groentetuin komen.” Het contrast met België vindt ze soms groot. Wie hier een extra slaatje bestelt krijgt volgens haar lang niet altijd iets waar evenveel aandacht aan besteed werd.
En dan zijn er natuurlijk de melocakes
Geen culinair portret zonder een kleine zwakte. Bij Goedele zijn dat zonder twijfel melocakes. “Soms heb ik zo’n aanval” zegt ze. Vooral wanneer een lange dag en weinig eten samenkomen. Dan kan een station en een pakje van 6 gevaarlijk terrein worden. “Gelukkig verkopen ze daar niet die hele grote pakken want anders zou ik dat helemaal opeten.”
En ja, ook de vers gemaakte versies van bij de bakker krijgen haar goedkeuring. “Die zijn superlekker. Ze zouden dat moeten verbieden zo lekker.” Over de term ‘guilty pleasure’ kan ze eerst lachen maar helemaal onzin vindt ze hem uiteindelijk ook niet. “Als ik zo’n hele doos heb opgegeten voel ik mij best een beetje guilty.”
Waar schuift Goedele zelf graag aan?
Ook haar favoriete adressen passen opvallend goed bij haar culinaire karakter. Dat betekent geen lijst vol modieuze hotspots maar plekken waar ze zelf graag terugkomt. In Dilbeek noemt ze De Spanuit wanneer het over mosselen gaat. Het kader is volgens haar misschien niet het meest spectaculaire maar voor goede mosselen komt ze er graag. Voor iets eenvoudigs maar gewoon echt lekker benoemt ze Noa, ook in Dilbeek. Wanneer het wat romantischer of verfijnder mag komt Lio naar boven. Een mooi kader waar ze naar eigen zeggen al meer dan eens aan tafel zat voor een bijzondere gelegenheid. Aan zee trekt ze dan weer graag naar Pistache in Knokke, volgens haar een minder gehypte keuze in die omgeving.
Uiteindelijk moet eten vooral gezellig zijn
Wie na dit gesprek 1 ding over Goedele Liekens heeft geleerd dan is het misschien wel dat haar smaak veel minder ingewikkeld is dan haar drukke publieke leven doet vermoeden. Ze zoekt geen culinair spektakel om het spektakel. Ze verlangt naar ingrediënten die nog naar zichzelf smaken, naar herinneringen aan de tuin van vroeger, naar een kom verse soep na een lange dag en naar een restaurant waar je elkaar kunt verstaan.
En af en toe naar een pak melocakes. Want goede gastronomie hoeft voor Goedele niet noodzakelijk indrukwekkend te zijn. Ze moet vooral eerlijk zijn en liefst geserveerd op een plek in goed gezelschap waar je met plezier nog een uur langer blijft zitten.