Op een late, zonnige vrijdagmiddag zitten we op het terras van Ciccio in Hasselt. Voor ons een fruitige rosé, tegenover ons Alessio Barberi, ex-kandidaat van Mijn Restaurant 2025. In de ene hand een matcha, in de andere hetzelfde glas rosé als wij. Een ietwat questionable combinatie, maar Barberi lijkt niet bepaald iemand die zich door conventies laat tegenhouden. Dat bleek ook vorig jaar, toen hij samen met zijn kameraad Olivier aan Mijn Restaurant begon. Zonder jarenlange horeca-ervaring, zonder uitgewerkt restaurantconcept en zonder een vastomlijnde menukaart waagden ze zich aan een avontuur waarvan vooraf allerminst vaststond waar het zou eindigen.
“Ik heb onze deelname als heel leerrijk ervaren. Ik heb me eigenlijk echt ongelooflijk hard geamuseerd.” Als Alessio terugdenkt aan Mijn Restaurant, is dat het eerste wat hij te vertellen heeft. “Once in a lifetime.”
Het avontuur was intens, maar vooral naar eigen zeggen wel bijzonder omdat hij plots mocht samenwerken met mensen die hun vak tot in de puntjes beheersen. “Je kunt samenwerken met de beste vakmensen in hospitality en het is ongelooflijk leuk om die kennis mee te krijgen.”
Dat ze er als eerste uitgingen, vindt hij achteraf niet onlogisch. “Als ik keek naar de concurrentie, vond ik dat wij daar geen plek in hadden. Ze waren allemaal supersterk en bij ons ontbrak simpelweg de basis nog.” Alessio had vooral vertrouwen in zijn eigen vermogen om zich uit de slag te trekken. “Ik dacht ik babbel (lees: lul) mij hier wel uit. Zo ging dat vroeger toch altijd op school.” Hij lacht. “Het babbelen heb ik genoeg gedaan in de zaal. Maar jammer genoeg is dat niet het enige wat nodig is.”
“Goed eten is de basis”
Want een restaurant runnen bleek iets heel anders dan thuis koken voor vrienden of familie. Daar was de liefde voor gastronomie bij Alessio ooit begonnen, maar Mijn Restaurant maakte duidelijk hoeveel meer erbij komt kijken zodra een passie ook een onderneming wordt.
“Er zijn zeer veel verantwoordelijkheden die gepaard gaan bij het runnen van een zaak. Personeel, foodcost, winstgevend zijn. Maar vooral het goed eten.” Die laatste woorden blijven hangen: vooral het goed eten. Want onder de filmmomenten, competitie en deadlines zat bij Alessio wel degelijk een grote liefde voor gastronomie. Vooral fine dining fascineert hem.
“Ik heb er een hele grote liefde voor. En eigenlijk nog meer nu. Het is ongelooflijk sterk als ik mensen op hoog niveau zie presteren. Om dat dag in, dag uit te doen. Elke dag moet top zijn. En dat is echt een kunst. Dat is een vakmanschap.”
Van Mijn Restaurant naar Ciccio
Vandaag staat Alessio (nog) niet in een eigen restaurant, maar werkt hij bij Ciccio in Hasselt. Het Italiaanse lunchzaakje van Marc Seyfkens, die ook Bocca Nera uitbaat, bleek na zijn televisieavontuur de plek waar hij zich het best op zijn plaats voelde.
“Marc is echt nen top mens. De beste baas die je kunt inbeelden.” Na Mijn Restaurant werkte Alessio op verschillende plaatsen. Dat was soms zoeken, vertelt hij, omdat elke zaak zijn eigen manier van werken heeft. “Maar wanneer duidelijk wordt dat iedereen naar hetzelfde doel toewerkt, valt die drempel weg.”
Bij Ciccio zag hij ondertussen ook het concept evolueren. Waar de zaak aanvankelijk sterk rond ontbijt en focaccia draaide, kwam er meer ruimte voor de Italiaanse keuken met onder meer pasta en parmigiana. Een richting waarin Alessio zich duidelijk kan vinden. “Ik voel me hier wel thuis.” Dat lijkt ons veelzeggender dan een groots toekomstplan. Want hoewel Alessio ooit droomde van een eigen restaurant, is hij vandaag vooral bezig met ontdekken welke vorm van gastronomie bij hem past.
Pasta tussen het volk
Die zoektocht krijgt ondertussen ook buiten Ciccio vorm. Als zelfstandige in bijberoep bouwt Alessio aan BAR Beri, waarmee hij traditionele Italiaanse cannoli maakt en op evenementen tussen de gasten bereidt. Cannoli zijn voor hem meer dan zomaar een klassiek Italiaanse zoete afsluiter: een krokant gefrituurd deegrolletje, gevuld met gezoete schapenricotta en traditioneel afgewerkt met onder meer pistache en bloemsuiker. Maar Alessio wil verder gaan dan alleen cannoli.
“Mijn insteek was dan om pasta live te doen op locatie. Het principe à la paella.”
Een grote pan, pasta die ter plaatse wordt bereid en rechtstreeks naar de gasten gaat. Vegetarisch of met vis, afhankelijk van het evenement. Het kan voor tientallen mensen, maar ook voor 80 tot 200 gasten.
Voor Alessio zit de kracht in het moment zelf.“De rode draad is beleving. Pasta is live, à la minute, bij het volk. Mijn cannoli zijn live, à la minute, bij het volk. En dan hebben we nog steeds die interactie met elkaar. Dan komen voor mij beide werelden mooi samen.”
Daarmee komt hij uit bij de essentie van waar hij vandaag mee bezig is. De liefde voor gastronomie is niet verdwenen, maar de setting is veranderd. Geen restaurantzaal met twaalf tafels, geen ambitie om meteen een groot gastronomisch verhaal neer te zetten. Wel mensen rond zich, een product dat centraal staat en de mogelijkheid om het rechtstreeks voor hun neus te bereiden. Italiaans op z’n best.
Fine dining blijft kriebelen
Toch zou het verkeerd zijn om te denken dat Alessio zijn liefde voor fine dining heeft ingeruild voor een eenvoudigere vorm van koken. Hij blijft gefascineerd door chefs die dag na dag op hoog niveau presteren. Alleen hoeft hij dat vandaag niet zelf na te jagen.
“Mis ik het? Nee, ik mis het eigenlijk niet. Omdat op dit moment is dit hoe ik het graag voor mij zie.”
Hij houdt van de pure kant van de Italiaanse keuken, van goede producten en van samen eten. Tegelijk kan hij ook genieten van de precisie van fine dining, van het creatieve werk op het bord en zelfs van de pincetten die erbij komen kijken. Alleen: probeer dat maar eens door te trekken naar een evenement voor tweehonderd mensen.
“Het is een andere manier van werken. Maar de passie is er nog. De glimlach is er nog. En de liefde voor... Is eigenlijk alleen maar toegenomen.”
Een tweede keer Mijn Restaurant?
Dat een nieuw seizoen van Mijn Restaurant voor de deur staat, zorgt ervoor dat Alessio vandaag met een heel andere blik naar het programma kijkt. Hij weet ondertussen wat er allemaal bij komt kijken en hoe snel een restaurant op televisie onder een vergrootglas komt te liggen.
Zijn advies aan de nieuwe kandidaten is daarom simpel: “Amuseer je en probeer de feedback ter harte te nemen.”
Zelf opnieuw deelnemen? Dat ziet hij niet meteen gebeuren. Zijn focus ligt nu ergens anders. Bij Ciccio. Bij BAR Beri. Bij cannoli, verse pasta en vooral bij het plezier om met mensen te werken.